می آید ...

مي آيد از روزن تاريك باورمان

 

 

مي آيد از لا به لاي سياهينه سنگ شرك سگال !!

 

 

مي گذرد از  زم خيال فسون

 

 

  از عرفات حمل و سكون

 

 

مي آيد از خلوتكده منا

 

 

 مي گذرد از رمي و طواف

 

 

        و........

 

 

 مي گذرد از  احرام  حرام  حاجيان !!

 

 

  آهاي اي سنگ و ديوار و بيابان پرستان

 

 

       مي آيد ..........   مي آيد ...........  مي آيد

 

 

(مجيد جمشيدي زمستان 85 )

پدر

فاجعه ... ! ! ؟ ؟

به رنگ رنگ نگاهش بخشيدم

 

              هستي سياه وسپيدم را

 

  او رسام لحظه هاي حاجت بود  و من

 

        محو نقوش كلك سياهش

 

    او شاعر دردهاي من شده بود 

 

           و من  معبر خوابهاي رنگين او

 

  روزي خواستم -  شب شوم  -

 

    سپده را كنار زنم

 

   واي چه مي بينم ؟؟

 

       اين بوميست بزرگ ! ! !

 

      و شبي يلدائي در  وراء .......

 

 واي اين نقاشي اوست !؟

 

 ومن ....   ومن....   ومن  .........

 

            صدا مي زنم كسي را  ........

 

(ساعت 1:15  تاريخ 15/ 1/87 مجيد جمشيدي )

 

 

بشارت شب !

بر سياهك مردم چشمت

                  دنباله اي از نور خواهم شد

                                             و     آويز نگاه خيس ات 

                                                   تا دم باران ...

                                روزه كويري ام را افطاري از شبنم خواهم داد 

                  و سكوت بد سگال خويش را با ترنم نامت خواهم شكست ...

من بشارت  " شب "   آورده ام  و شبي ترا  از آوار " سپيده  " خواهم رهاند

         و بوسه  بر گيسوي نيلگونت خواهم زد ....  *

   

مجید جمشیدی راد ۱۸ شهریور ۸۶

         

چینی دعا

به چاه "  ويلم "  اسير

 

                   در نگاه سبزش   گير

 

   سپند عقل بر هواست .... اين دلم خاكيست  

 

 قصه شنيدم  روزي ........  از حنجره ي دوران : .....

 

 رو به افلاك داشت بيچاره ي خاكي من ..

 

                                 اما

 

         شكست در فراسوي

      

                            اجابت

 

                   چيني دعاي او ....

 

 و خاكي شد

 

                بيچاره ي افلاكي ......

 

 

آینه

مادر .... و ... مادر ....

 

 

مي پيمايد خرامان خرامان جاده هاي نرفته اش را ...

...

ميگدازد نالان نالان دلهاي پرورده اش را ...

...

مي نگارد خط سرخي از حسرت بر گونه هاي سرد  باراني ام

...

 و   مي نوازد آشفتگي  غريب "دخترم "   را .....

...

صدايش مي كنم ...

 

ديگر گريه نمي كند ...

 

آهي نمي كشد ...

 

مي خنددو مي رود

 

ميشويد پاك

 

دستاني پاك را

 

از زندگي خاك ...

 

و

 

مي رود عاشقانه

 

بر افلاك ......

 

 اردی بهشت ۸۷

مجیدجمشیدی راد

 

 

سگال سیاه

سكوت تو نعره جان سوز آلام من است ...

 

          و  فرياد   پاد زهر   ا شك هاي تو ...

 

نگاهم را  زدودم   از  امروز

 

و عاميانه

 

 مي گريزم از فردا

 

سكوت ؛  سگال سياه رفتن بود

 

و من

 

           غريبه با عطر حضور ...

 

باز آي ...

 

باز آي  سپيده سپيد دلم را ...

 

كه     "   شانه خراب "    

 

 گيسوان توام ....

 

 

مجيد جمشيدي     سوم اردي بهشت 87

 

 

اذان حضور

اذان حضورت

 

                بر گلدسته هاي دلم

 

                       نويد صلاتي دگر مي داد...

 

    عطر   وضويم   جاري   بود

 

                                از سمت  ديدگان

 

 من      راهي    محراب       بودم  ....

 

            كه بوي  نرم بودنت

       

             سلامي به

 

                صلاه  داد ..........

 

مجيد جمشيدي دوم اردي بهشت 87

 

 

سجده صدا ...

دو ركعت سكوت

 

             ركوعي آتشين

 

                   دو صد سجده صدا

 

             غريبه اي بر بام تنهائيم مي خواند ....

 

          و آوار سكوت  

 

                        بر شبگردي مست

 

                     سر ميدهد ناله ...

 

                 من تنها مانده ام

 

      و در قربتي غريب

 

        با سايه اي از جنس دوست

 

گم كرده ام محرابم را .....

 

و ... دو ركعت سكوت  ... ركوعي آتشين ... و دو صد سجده صدا ....

 

مجيد جمشيدي 2/1/87