طراح قالب:
رضا امین زاده
Powered By
BLOGFA.COM
دنباله اي از نور خواهم شد
و آويز نگاه خيس ات
تا دم باران ...
روزه كويري ام را افطاري از شبنم خواهم داد
و سكوت بد سگال خويش را با ترنم نامت خواهم شكست ...
من بشارت " شب " آورده ام و شبي ترا از آوار " سپيده " خواهم رهاند
و بوسه بر گيسوي نيلگونت خواهم زد .... *
مجید جمشیدی راد ۱۸ شهریور ۸۶
به چاه " ويلم " اسير
در نگاه سبزش گير
سپند عقل بر هواست .... اين دلم خاكيست
قصه شنيدم روزي ........ از حنجره ي دوران : .....
رو به افلاك داشت بيچاره ي خاكي من ..
اما
شكست در فراسوي
اجابت
چيني دعاي او ....
و خاكي شد
بيچاره ي افلاكي ......
مي پيمايد خرامان خرامان جاده هاي نرفته اش را ...
...
ميگدازد نالان نالان دلهاي پرورده اش را ...
...
مي نگارد خط سرخي از حسرت بر گونه هاي سرد باراني ام
...
و مي نوازد آشفتگي غريب "دخترم " را .....
...
صدايش مي كنم ...
ديگر گريه نمي كند ...
آهي نمي كشد ...
مي خنددو مي رود
ميشويد پاك
دستاني پاك را
از زندگي خاك ...
و
مي رود عاشقانه
بر افلاك ......
سكوت تو نعره جان سوز آلام من است ...
و فرياد پاد زهر ا شك هاي تو ...
نگاهم را زدودم از امروز
و عاميانه
مي گريزم از فردا
سكوت ؛ سگال سياه رفتن بود
و من
غريبه با عطر حضور ...
باز آي ...
باز آي سپيده سپيد دلم را ...
كه " شانه خراب "
گيسوان توام ....
مجيد جمشيدي سوم اردي بهشت 87
